Terrorist Takedown serisi, hiç bir zaman çok şey vadedemedi. Daha
doğrusu, vadetmiş olsa bile bunları yerine getirmekte çok zayıf kaldı.
Özellikle ilk oyuna, sevgili arkadaşım Emre Günen gereken puanı
fazlasıyla vermişti. Aradan altı sene geçtikten sonra biz direkt olarak
Terrorist Takedown 3’e geçiş yaptık. Geçen bunca sene içerisinde,
seride gözle görülür bir gelişime rastlamadığımızı üzülerek belirtmek
isterim. Sadece, grafikler eski oyunlarına göre biraz daha
iyileştirilmiş, ama yine de bu zamanın pek gerisinde.

Şaşkınlar ordusu

Özel
bir tim olarak, her bölümde bize verilen basit görevleri yerine
getirmeye çalışıyoruz. Aslında, oyuna bakarsanız görevler son derece
ciddi ve tehlike arz ediyor. Ancak, yapay zeka yerlerde öyle bir
sürünüyor ki, her şey çok basit ve zahmetsizce gelişip gidiyor. Tabii
bu olurken, oyundan herhangi bir keyif alamıyoruz. Görevler sırasında
yanımızda adamlarımız var. Hikayedeki ana görevimiz, Hakim isimli bir
elebaşını bulmak. Görevler, gemi, depo ya da mahzen gibi yerlerde
geçiyor. Radarımızın yardımıyla takılmadan rahat rahat
ilerleyebiliyoruz.

Önceki yapımlara göre grafikler biraz daha
iyileştirilmiş, ancak karakter animasyonları ve modellemeleri için aynı
şeyi söylemek mümkün değil. Düşmanların öldükten sonra aldıkları
şekiller ve yerdeki pozisyonları son derece komik. Hatta, bazı
hatalardan dolayı takılmalar ve yüzeylerin içerisinde kalmalar da
olabiliyor. Yapay zekadan zaten eser yok, programlanmış gibi, belirli
bir mesafeden sonra sağa sola koşturmaya başlıyorlar. Bir siper
bulduklarını düşünerek kendilerini korumaya aldıklarını zannediyorlar,
ancak vurabilelim diye hep bir taraflarını açıkta bırakıyorlar. Bu da,
onları vurmamızı kolaylaştırıyor. Zaman zaman da üstümüze şuursuzca
koşturup kendi sonlarını hazırlıyorlar.



Yapay
zekadaki sıkıntı kendi adamlarımız için de geçerli. Yanımızda
savaştıklarını zannediyorlar, ancak kurşunları havaya sıkıyorlar.
Aklımda kalan bir sahne şöyleydi; ilk bölümde gemide başlıyorsunuz ve
yanınızdaki adamınızla birlikte bir odayı basıyorsunuz. Ben bir şey
yapmadım ve adamımın önden gidip yapacaklarını izlemek istedim. İki
terörist ve benim adamım, karşılıklı olarak ayakta ve çok yakın
mesafede birbirlerine kurşunları sıkmaya başladılar, ancak kimseye bir
şey olmuyordu ve kimse de ölmedi. Ne zaman ki ben içeri girdim ve
herkesi temizledim, oyun o zaman devam etti. Bu gibi durumlar son
derece sıkıntılı. Ara sıra bizlere görev verilirken, cümlelerdeki
yanlışlıklar da gözüme çarpmadı değil.

Silahlar fena değil.
Kullanabileceğimiz, tanıdık birçok silah mevcut ve istersek
düşmanlardan düşenleri de alıp kullanabiliyoruz. Bazen topluca öldürmek
istediğimizde, çevredeki patlayıcıları da kullanmak mümkün. Görevler
içerisinde, düşmanları temizlemenin yanı sıra, bombaları imha etmek ya
da gizli silahların resimlerini çekmek gibi işler de olabiliyor. Bunun
için bize verilen, bomba tarama aleti ya da fotoğraf makinesini
kullanıyoruz. Zaman zaman, arkadaşlarımızın kullandıkları araçlarda,
hareketli olarak da düşman öldürebiliyoruz. Tabii, yapay zekanın
yetersizliği buralarda devreye girdiği için, bu gibi öğelerden yeteri
kadar keyif alamıyoruz.

Vaktiniz değerlidir

Seslendirmeler
de herhangi bir orijinallik içermiyor. Tehlike anında devreye giren
müzik, gerilim katmaktan çok sıkıntı veriyor. Zaten adamların o halini
gördükten sonra gerilecek bir şey de kalmıyor. Oyunu istediğimiz yerde
kaydedebilme şansına sahibiz ve bölüm içlerindeki bazı noktalarda da
kayıt noktaları oluyor. Sonuç itibariyle, Terrorist Takedown 3’ün
raflarınızda boşu boşuna yer kaplamasına gerek yok. Sıkıcı ve hatalarla
dolu bir oynanışa sahip ve herhangi bir zevk vadetmiyor. Bu yüzden,
ileriki zamanlarda Terrorist Takedown konseptli bir yapımla
karşılaştığımızda, olumsuz bir ön yargıyla yaklaşacağız maalesef.